Devrile devrile geliyor üstümüze

                                 mevsimler aylar

                                  durmaksızın ardı sıra

Önce kanatıp göğsümüzü

          patlayan tomurcuklarıyla

                    gelip geçti Mayıs

Bahar dedik

bastık bağrımıza

              karanfillere yükledik hüznünü

                             mezarlara iliştirdiğimiz

Saydık unutulmayan günlerini

                      dilimiz döndüğünce

                                         6, 15, 18…

Selam yolladık

          biz hâlâ yürüyoruz diye

                          gittiyseniz de siz

 

Şimdi de elinde

          üç yalım hançer

             üstümüze geliyor haziran

               o kırılan kalemleriyle ustaların

                          dilimizde buruk tadı duran

bir eskici dükkanında

          kendi gibi bir yoksulun

                    ayakkabılarını onarıyor

                                    oğullarıyla Orhan

 

Gözlerinde gemiler kalkıyor

          Kadıköy iskelesinden hâlâ

               Boğaz’a doğru Nazım’ın

      ve Anadolu’da bir yerde

          yalnız bir çınarın altında

            türküsü söyleniyor köylü Kazım’ın

               Memleketimden İnsan Manzaraları’nda

 

 

 

Sonra yurdumun toprağına

                  tırnaklarını geçirmiş

                           bir ozan daha var

büyümüştür çoktan

          Adiloş Bebe’si

                    Uy Havar!...

  hâli dili

                tıpkı bizim gibice

 

Bahar yaza devirirken

          yükünü yavaş yavaş

        aha!.. şuramda bir sızı ki dinmez

                                             batar ince ince

 

uy Havar!..

          sevmişik  biz sizi…