Hüseyin (Lermi) Dayıma

 

Nasıl kaçırdın da hepimizden

            nerelerden derleyerek onca şeyi

                        neleri sığdırıp sakladın

                                   o hassas yüreğine ki

            beynin isyan etti, durdu

                        o yürek durmadı

            durdu elin ayağın

                        hareketsiz kaldı

                                   horona duran dizlerin

                                               o kan pompası durmadı

            bizi tanımaz oldu gülen gözlerin

                        ama durmadı

                                   üstadın tanımıyla

                                               göğsünün ortasındaki

                                                                       kırmızı elma

Biz hep umutla el ele

            bekleyip durduk kapılarda

            kâh birbirimize teselli gülücükleriyle

                        kâh köşelere saklanıp ağlayarak

            ama her zamanki gibi

                        güvenerek sana

                                   inanarak yalanına

Sonra bir gün

            basıp düğmesine durdurdun

                        o büyük saatin paslı zembereğini

            şaşırıp güldük, olamazdı

anlamadan ne olduğunu

                                   gülerken ağladık

                                               içimize akıtarak zehriyle

                                                           ayrılık engereğini

Bunu da becerip gittin

            oh, ne iyi ettin

                        biz mi anlayamadık

                                   bunu yapacak kadar deli miydin?

Herkes gibi oldum artık

bencilim ben de kendi anılarımda

horonda bundan sonra

            ayağıma kim basacak

            sen türkü söylerken

                        üç telli kemençeye

                        senin yüreğince kim susacak

                                   yaylalar öksüz kaldı

                                               horonlar eksik

                                   sırdaşım, dostum

                                   dayımdan önce her şeyim

                        söyle bu anlamsız gidişine

                                                           ne diyeyim?

                                   yüzü güneş yanığı o çoban çocuğa

                                               yarım sigara paketini atarak

                                                           kim el sallayacak

                                                                       yayla kamyonunun kasasından?

Uzaktan da görsek

            saç telimizden birbirimizi tanıdığımız

                        sevdalık acemisi

                                   yüreği harman yeri

                                               kalabalıkların seçilmişi

Söylemeyeceğim bunları

            susmuş davulları

                        kemençenin kopan zil telini

            istesem de yalvarsam da biliyorum

                        veremezsin bana elini

 

Ne olacak şimdi

            onca okunmamış kitap

                        söylenmemiş söz

                                   çalınmamış saz

                                   ve büyütülmemiş çocuklar

            henüz izlemediğimiz filmler için

                        nereye saklayalım

                                   kahkahalarımızı ve gözyaşlarımızı

                        söyle nereye koyalım gözlüklerini?

Büyük depremler ardından

            yuvasız ve öksüz çocuklar gibi

                        koyuverdin gittin ya bizi

                                   sarışın dayı senden ayrı

                                               sığınacak bir yerimiz yok

                                                           mezar taşından gayrı