Şimdi acıların şiirlerini yazıyorum

bu yeşeren ilk yaz

bu aydınlanan gün

içimde birden karardı

eski gülüşüm böyle görse beni

ihtimal ki doyasıya ağlardı

X    X    X

çerçevelettiğim sabır hâlâ umutlu

tohumlar toprağı iterken yavaşça

şiirime dudaklarını dokundur

kanının tutuştuğunu göreceksin

mermer bir kentte sürse de işkenceler

yarıklardan fışkırıyor papatyalar

X    X    X

Kimin aklına gelmiş ki

tutukevinin yanında okul yapmak

ve çocuk sesleriyle

doldurmak hücreleri

X   X    X

Savaşlar ve şarkılar kardeştir derler

ve en güzel şarkılar 

savaşlara ve yiğit anılara

yakılırmış   peşi sıra

savaşsız yaşayabiliriz elbet

bu canım dünyada

ama şarkılar olmadan asla    

ya  şarkılarımız savaşsız

öksüz kalırsa?!..