Bana gelişinde

            çiçekler açardı

                        yürüdüğün sokaklar

            omuzlarında köpüklenirdi deniz

                        dalga dalga saçlarınla

            utanırdı gökyüzü

                        gün ortasında bile

                        yüzünün parlaklığından

                                   ışıklanırdı içim

dudaklarıma değince

            kekik kokardı parmakların

dağ çiğdemleri gibi

            narin ve ulaşılmazdın

                        aklımı alırdı kokun

kuşlar susardı

            sen konuşunca

ara sıra ne düşünürdün

            pek bilmezdim ama

                        uzaklara yola çıkmış

                                 yorgun gemiler gibi

            yaşlar süzülürdü yanaklarına

                        deniz gözlerinden

Bu yolculuğun rotasına

            uyup gittin bir gün

                        ayrıldın limanımdan

            ben çiçeksiz ve kokusuz kaldım

            denizler çekildi birden

                        bütün sahillerimden

            kuşlar öttü dallarda

                        sağır oldum

            kaç aydınlık geldi geçti

                        sensiz gökyüzünden

            kör oldum ben

Şimdi kim bilir nerdesin

            kimin yanında

                        kokun ve sesin

            bilmiyorum hâlâ

                      çiçeklenir mi geçtiğin yollar

            ama ben

                        üşüyorum sadece