Daha dün gibi

                belki de bir önceki gün gibi

                               zafere dair seslerimiz

                                               yankılanıyordu dağlardan

                birbirine fısıldardı

                               alanlarda tutuşan ellerimiz

                                               gelecek güzel günleri

                                                               o rengarenk halaylarda

Daha dün

                utancından solarken camgöbeği saksılarda

                                               içimizi ısıtıyordu karanfiller

                                                                              kan kızılı renkleri

                “motorları maviliklere sürüyorduk”

                               o büyüyemeyen çocuklarla

                               ne yaptılar

                                               elleri kirli ama

                                                               gözleri parıldayan çocuklara

Bundan böyle

                kesilecek bütün ormanlar

                               idam sehpaları için

                dallarına hiçbir güvercin konmayacak

                               ve günahkar katırlar taşıyacak

                                               odunları cehenneme

Bir mahkûm isyanıydı bizimki

                o tel örgülü duvarda

                               jandarma söylerken

                                    “Kürdün Gelini”ni nöbette

  

Oysa bir adım ötedeydi

beklediğimiz aydınlık

ihbar etti bizi

harçlığımızı bölüştüğümüz

                               çaycı çocuk

                kaçamadık

                               “bahçesinde ebruliii hanımeli

                                               açan o evin”

                                                               kapısını açamadık

“Üsküdar’dan bu yan lo kimin yurdu”

                               diyen ozan

bizim değilmiş

hâlâ o Hitit çarığından

çıkmamış, çıkamayan

bizim asıl yurdumuz

                Üsküdar’dan o yan

yani medeniyeti eline

çelik bir meşale gibi tutan

“medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar”

övüp bir yerlere koyamadığın ataların

                en güzel eserlerini orada bıraktılar

Peygamberin kucağını açıp

                cennette beklediği “Seyyit Onbaşı”yı

                               ve nice Çanakkale kahramanını

                                               şimdikiler çoktan unuttular

Bize doğrulan silah

                Çanakkale’deki gibi

                               geri patlamadı

                o “sarışın kurt” bu sefer

                               Kocatepe’den Afyon ovasına atlayamadı