Birkaç  yıl önce  şu  atasözünü  herkes  söylerdi..””Komşu komşunun  külüne  muhtaçtır.””Aradan  birkaç  yıl  geçmiş toplumsal   değerlerimizin  hemen hemen tamamı yok  oldu.Bireysel  çıkarlar öne  çıktı.

      Başta  selamlaşma  olmak üzere bütün  vasıflarımız  rafa  kaldırıldı..

       Yardımlaşma yok.

       Dayanışma  yok.

       Komşulukta  en  önde  yer alan ödünç  alma unutuldu.

       Hal  hatır  sorma bir başka  bahara kaldı.

       İyi  günde , kötü  günde  bir   arada olma  anlayışı  mazi  oldu.

       Komşular arasında  sevgi,saygı  kalmadı.

       Hastalık halinde  ziyaretler  bitti..

       Akrabalar  arasında  dahi  selamlaşma  yok  oldu.

       Bayramlarda ülkemizin  değişik  yörelerinde  yaşanılan  tüm  güzellikler tozlu  raflardaki  kitaplardan  okunur  halk  aldı.

       “”Neydi  o eski  bayramlar “”söylemini   sıkça   duyar  hale  gelindi..

        Güven  azaldı.Aile  de  çocuklar  ve  ana babaların arasında  çoğu  kez  niza  var.Küskünlük ,dargınlık ,çekememezlik  sanki  normal  davranışlarmış  gibi  kabul  görmeye devam  ediyor..

      İnsan-i  değerlerimizin  ne  millisi  ne de  manevisi  kaldı.

      Eskiden denirdi ki  “”Adalet makamlarında  mutlaka  kimsesizlerin kimsesi   vardır.””Bu  günlerde  hiç  kimse  hak,hukuk,adalet kavramlarından   söz  edemiyor.Normal  bir  hukuk  davalarında  dahi  yargıçlar  vicdanlarına   uygun  karar  veremiyorlar.

     Devlete  ait  hiçbir kurumda  güven   kalmadı.

     Üretim  yok.Tüketim  çok.

     Okuyan yok;konuşan  çok.

     Bilgi  sahibi  olan  yok,fikir  beyan  eden  çok.

     Siyasi  partilerde   etik  kurallar ,ahlak-i  değerler  sıfırlandı.

     Demokrasi,hukuk ,adalet sokaklarda  aranır  hale  geldi.

     Millet;haksızlık karşısında  ,hakkını  alabileceğine  artık  adalet saraylarında aramıyor.

     Bütün  sivil  toplum  örgütleri  inanç değerlerini  unutmuş durumda.

      Her şeye  rağmen teslim  olmak ,yenilgiyi  kabullenmek demektir.İnsan  olmamız ,insan  gibi  yaşamamız ,insanlık  değerlerini tekrar  gündeme  taşımamızın tek  yolu,yeniden  mücadele etmektir.

     Mücadeleye   devam…