inankalyoncu061 @ hotmail.com

Böyle bir yazı da yazacak mıydım?

Yazacakmışım meğer.

Ellerim titrese, kelimeler boğazımdan bir taş gibi yırtarak çıksada...

Acı kağıda dökülünce kelime oluyor ama acı yürekte durduğu gibi kağıtta durmuyor...

Telefondaki ses, “Aydın öldü” diyende pili bitmiş saat gibi durdu beynim.

Anlayamadım, anlamlandıramadım.

Boğazdaki düğüm varya o düğüm, gık ettirmedi bana...

İşte o an, sanki kalbime bin ton yüklü bir kamyon çarptı.

Sarsıldım...

Aydın abi, şaka yapıyordur dedim...

O, ölümle de dalga geçiyordur...

Her şeyi atlattı bunuda atlatır dedim...

Keşke, insanın bir can parçacığı olabilse de, sevdiğine verebilse ve onu hayatta tutabilse...

Sırasız ölümler kor gibiymiş ve her daim aleve dönermiş…

Bu dünyadan hep erken mi gider iyiler...

Hep erken mi gider bize yaşamı sevdirenler...

Ölüm sana hiç yakışmadı be abim, hemde hiç...

Yokluğunu bile düşünmek çok zor...

Öyle bir acı yaşattınki bize, demli çay gibi durdukça demleniyor...

Gördüğüm, göreceğim en zararsız, en rahat adamdın sen... İşte o rahatlığın aldı seni bizden.

Sonbaharda dökülen yapraklar gibi düştün toprağın bağrına...

Tonya’nın yağan yağmurunda, dar sokaklarında, bulutlara komşu yaylalarında, süt duraklarında hep sen vardın...

Tonya kadınlarının ineklerinden sağıp plastik bidonlarla fabrikaya sattığı sütten gelecek parayı taşıyanda sendin...

Günün erken saatlerinde sütlerini aldığın anneler nefes aldığı sürece dualarını gönderecekler sana.

Hiç bir zaman halktan kopmadın, hep halkın içinde oldun, evimizden, sokağımızdan, mahallemizden, kısacası hep bizden biri oldun...

Kahveden içeri girip, “Ula uşaklar ya gelin bi pişti atalım” deyişini, her karşılaştığımızda bizi güldürmeni, o hep gülen yüzünü, sevgi ve insanlık ile dolu yüreğini hiç unutmayacağız...

Çok zordur bir dostu kaybetmek...

Ne çok sevenin varmış be abiciğim...

Dostların ardından konuşuyordu...

“Tonya delikanlısıydı... Aydın çok iyi bir insandı, candı, canımızdı.” diyorlardı... Titrek ses tonuyla...

Bir dostumuzda Aydın’ın ölümü ile “Tonya’da bir kişi azaldık ama cennette bir kişi fazlayız” diye ifade etti.

Ben de amin dedim bu duaya.

Herkesin sevgisini kazandığını biliyordum ama sen herkesin saygısını da kazanmışsın be abim.

Acaba senin gibi kaç kişiyi böyle binlerce kişi uğurlayacak...

Cenazende, dikkatlice baktım kalabalığa, herkesin gözünde hüzün, bir çoğunda tutamayıp koyverdikleri yaşlar kolaylıkla seçiliyordu. Herkes seni tanımanın mutluluğu, kalbimiz ise erken kaybetmenin hüznü ile doluydu...

Allah’tan geldik O’na döneceğiz.

Rabbim, mekanını cennet eylesin, yattığın yerde nur için uyu Abiciğim.

Biz vallahi seni çok sevdik...

Biliyorum ki, gittiğin yerleri de burayı şenlendirdiğin gibi şenlendireceksin Abim...