Çok acıktık anne

           nerede kaldı bizi

                   besleyen o göbek bağın

                            anne karnındaymış gibi büzüldük

                  göbeğinde okşadığın

                          cılız çocuklarındık hani

 

Susadık anne

           dudaklarımıza sür yine

                    hastalandığımızdaki gibi

                           ıslattığın pamukları

                                 yeniden emzir bizi

 

Duyuyor musun sesimizi

               bilmiyorum anne ama

                     sanki kararan gözlerimizin

                            önünden geçiyorsun

                                   beyaz kanatlarınla

 

Sakın öyle düşünme

          ölümün eşiğine

                 adım atacak olan

                         birinin sözleri değil bunlar